País Poema

Autores

olga orozco

detrás del vaho blanco está el orden, la invitación o el ruego…

Detrásdelvahoblancoestáelorden,lainvitaciónoelruego,
cadaunoencendiendosusseñales,
centelleandoalolejosconlasjoyasdelatentaciónoelrayodelpeligro.
Eraunagranventajatrocarunsorbohirvienteporunreino,
porunaplumaazul,porlabelleza,porunahistoriallenadeluciérnagas.
Perolaniñatercanoquieretraficarconsuhorriblealimento:
rechazalossobornosdelpotajeapretandolosdientes.
Desdeelfondodelplatoasciendeenremolinososcuroslacondena:
sequedarásinfiesta,sinamor,sinabrigo,
ysolaenlomásnegrodealgúnbosqueinvernaldondeaúllanloslobos
ydondenoesposibleencontrarlasalida.
Ahoraquenohaynadie,
piensoquelascucharasquizássehicieronremosparallegarmuylejos.
Sellevaronatodos,talvez,unoporuno,
hastaelúltimoinvierno,hastalaotraorilla.
Acasoesténreunidosviendoalasolitariacomensaldelolvido,
laquetragaestefuego,
estasopadearena,estasopadeabrojos,estasopadehormigas,
nadamásqueporpuroacatamiento,
paraquecadasorbolaprotejaconlosrigoresdelapenitencia,
comosifueratiempotodavía,
comosiatrásdelhumoestuvieralaorden,lainvitación,elruego.