baldo ramos
a memoria será ó finalA memoria será ó final / un lugar no que atoparse. / *** / La memoria será al final / el lugar donde encontrarse.
a ollada mestúrase coas cousasA ollada mestúrase coas cousas. / Fúndese coa semente / que anticipa a primeira visión, / o vértice da metáfora. / Escribimos para atravesar a imposición / do sentido / polas pontes da negación, / ese camiño de
ás veces fáltannos palabrasÁs veces fáltannos palabras / e ás veces sóbrannos. / Ás veces fáltanos o tempo de dicilas / e ás veces pásanos o tempo de calalas. / Ás veces precisamos o que xa temos / e ás veces desbotamos o alleo como
escribo para non darlles a razónEscribo para non darlles a razón ós que me ignoran. / Escribo para non sentir que estou acompañado. / Escribo para andar os pasos / dos que me leron nos seus versos. / Escribo para renunciar a vivir / como
la mano que oculta la vozLa mano que oculta la voz. / La voz que silencia los dedos. / Los dedos clavados al grito / que ejecuta la mano. / El poema impreciso. / La mudez que otorga. / No el silencio del que calla, / sino, en todo caso
non busquesNon busques. / Xa te atopará / o poema. / *** / No busques. / Ya te encontrará / el poema.
non digas...non digas / non penses / non poñas adverbios á distancia que nos une / non poñas datas á ausencia / non saibas / non preguntes / non lembres / a nostalxia é cruel / non te afastes / non fuxas / xa sei / debes facelo / o
nunca tan lonxeNunca tan lonxe / coma non estar, / nen tan préto de ti / coma da túa ausencia. / Nunca tan só, / se a soedade é isto, / coma perderte sen saber / qué fai que sexa a posesión / inxenua falsidade compartida. / *** / N
nunca voltamosNunca voltamos / polos camiños / que nos afastan de nós. / *** / Nunca volvemos / por los caminos / que nos alejan de nosotros.
para que cantarPara que cantar / o que non precisa da nosa voz. / Para que ocultar o que está á vista, / o que nunca poderiamos chegar a amosar / coa nitidez coa que nos conmove. / Para que desdicirnos do que as cousas no
remontei a cor da salamántigaRemontei a cor da salamántiga / na procura do leite envelenado / da inocencia. / Amamantei os fillos da cobiza / con palabras suicidas. / Medrou a luz ensanguentada / na estirpe das cañotas. / A ferida era / unha
roubáchesme as palabrasRoubáchesme as palabras / coas que poder dar razón do meu silencio. / Negáchesme a man / que noutro tempo me ofrecera / a imposible resignación de procurarte. / Fixeches do tempo / unha gramática da renuncia,
somos froito da cegueiraSomos froito da cegueira, / semente que procura na noite / raizames para o ollo que latexa / na braña oculta do poema. / Somos sombra que ignora / o camiño que percorre o corpo desafiuzado. / Somos froito da
tira versos do poemaTira versos do poema. / Tira palabras do verso. / Que a palabra signifique / polo que é, / non polo que significa. / E que ser / non sexa / un simple xogo de palabras. / *** / Quita versos al poema. / Quita palabras